ای پیک رآستان خبر یار ما بگو       احوال گل به بلبل دستان سرا بگو

درحصار زمان باز می سرایمت،  بازسکوتم را در نبود واژه ها، پیش شمع،با یک قلم،چند صفحه روی میز

در مسیر اشک میشکنم.برگ برگ شوق ریخت از کتاب عمر من

آه.خسته ام از این فصل فصل برگ ریز....

پرندگان مهاجر چه زیبا معنایش را می فهمند پخش کردن در آسمان فریاد سکوتم را تکه تکه ریز ریز.

گویا در میان این فریاد شکسته پری است که مصرعی است مختصر(با تو رنج ها گهر بی تو رنج ها پشیز)

باز هم باران باز هم آن روز ها وشب های هم رنگ ...

روز هیچ از نور پیدا نیست.   آه گویا باز هم باید هفته ای را رفته پندارم. باز هم آن روزو شبهایی که تاریکند

این سیاه،این سقف ماتم،بام بی اندام.  باز باران، باز بارانی که ساعت هاست می بارد زین سیاه ساکت دیگر، قطره های پیوسته چو زنجیر........

امشب کنار پنجره بیدار می مانم تا که بامداد روز دیگری را با خود بیاورد.

روزی که به دنبالشم ولی هنوز پنهان است...

باز ای ستاره ی تابان نیامدی          باز ای سپیده ی هجران نیامدی 

باد نمناک زمان میگذرد   رنگ میریزد از پیکرما ولی تو نیامدی.....

       باز آن ساعات پی در پی نشستن وز پس شیشه اشک ریختن خدا را دیدن ودیدن.  

بود ایا که در میکده ها بگشایند     گره از کار فرو بسته ما بگشایند

اگر از بهر دل زاهد خود بین بستند      دل قوی دار که از بهر خدا بگشایند

                                                                                              (حافظ)

سلامی به دوستان جانم بعد مدتها آپ کردم این مدت که من نبودم ازهمه عزیزانی که آمدن پیشم ومنو تنها نزاشتن ممنونم امیدوارم خشتون بیاد.

باران میبارد امشب دلم غم دارد امشب، مینالد از غم این دل دمادم این چه شبی ست

که به یادم آمده غمها دوباره، فردا کجای؟

قطره قطره اشک چشمم میچکد با نمنم باران دوباره رنگ چشمم رنگ دریا سینه ی من دشت

غم ها یادم آمد زیر باران با تو بودم با تو تنها

زیر باران گریه کردم بلکه باران شوید ازجانم گناهم را

طرح چشمان قشنگت در اتاقم نقش بسته شعر میگویم به یادت،در قفس غمگینو خسته

من چه تنها وغریبم بی تو

در دریای هستی ساحلم شو غرق گشتم بی تو در شبهای مستی

تو بداده من رسیدی وقتی تنهای مو دیدی تو نزاشتی برم از دست تو خدای عاشقای ....

من به آن می ارزم که در این قربان گاه تو به دا د من برسی ،تو نجاتم بدهی از غم بی هم نفسی

تو به دادم میرسی.....................

تو به آن می ارزی که اسیر تو شوم ،تو به آن می ارزی گریه هایم را به تو تقدیم کنم.

اگه به زور روزگار از زندگی می رم کنار که ثابت بکنم عاشقتم دیونه وار..........

خیال نکن که خواستمت این اونه که میخواستمت به قبله ی محمدی اینکه حرف راستمه..

جز تو کسی رو من ندارم     

                                             نزدیکتر از نفس بهم

عشق فرمان داده بهم که به تو فکر کنم روزو شب زیر لبم اسمتورو ذکر کنم

 دل آزرده ی مارا به نسیمی بنواز      یعنی آن جان زتن رفته را به تن بازرسان.        

خدایا من در کلبه ی فقیرانه ی خود چیزی دارم که تو در عرش کبریای خود نداری

             ............  خدایا من چون توای دارم وتو خود نداری...............

یادته عهدی که باهم بستیم یادته

                         میومدم با چشمی گریون به سراغت یادته

میومدم با دلی شکسته آرومم میکرد تو یادته.....

                        همیشه اسم تو بر لبنم بود همه رو هم نامم کردی یادته

همیشه عشق تو در سرم بود همه رو عاشقم کردی یادته.....

                        همیشه منتظر تو بودم همه رو چشم به راهم کردی یادته..

همیشه تو دلم غم بود شادی رو برام آوردی یادته

                        یادته همیشه دلهره داشتم آرومم میکردی یادته......

بعد این همه دوستی یادته بهت گفتم ببینمت ....

                       بهت گفتم شدم سرگشته ی حیرانت ای دوست

میکنم جان قربانت ای دوست .............

                      بهت گفتم دلی دارم زآتش خانه کرده

میان شعله ها آوارم کرده...........

                     گفتم دلی دارم که از شوق وصالت

وجودم رازغم ویرانه کرده..........

                     من آن آواره ی بشکسته حالم

من آن مرغ سرگردانو تنهام .........

                     پریشان گشته شد یک باره حالم....

زه هجرت روزو شب فریاد دارم

                    زبیداد دلی ناشاد دارم.........

زه هر سر بر سر سجاده کردم

                    نشستم با خودم در بحر تو ناله کردم

بگو تا کی زشوق رویت 

                   تو مجنون پریشان روزگاری.....

چرا ای نازنینم بی وفایی

                   چرا آشفته کردی روزگارم......

   ..........................عزیزم دارد این دل هم خدای.......................  

نيمه شب آواره وبي حسو حال در سرم سوداي جامي بي زوار

 پرسه اي آغاز كرديم در خيال دل به ياداورد ايام وصال

  از عشق چند سالي مي گذشت چند سال از عمر رفتو بر نگشت دل به ياد آورد اول باررا

 خاطرات اولين ديدار را

 آن نظر بازي  آن اسرار را آن دو چشم مست آهو وار را

 همچو رازي مبهمو سر بسته بود چون من از تكرار او هم خسته بود

 آمدو هم آشيان شد با من او هم نشينو هم زبان شد با من او خسته جان بودم كه جان شد با من او

 نا توان بودم و توان شد با من او دامنش شد خوابگا ه خستگي اين چينين آغاز شد دلبستگي

 واي از آن شب زنده داري تا سحر واي از آن عمري كه با او شد به سر

 مست او بودم زدنيا بي خبر دم به دم اين عشق ميشد بيشتر  آمدو در خلوتم دم ساز شد.

 گفتگو ها بين ما اغاز شد  گفتمش در عشق پاي بر جاست دل گر گشاي چشم دل زيباست دل

 بي تو شام بي فرداست دل دل زروي عشق توحيران شده در پي عشق تو سرگردان شده

 گفت در عشقم وفادارم بدان من تو را بس دوست ميدانم بدان

 با تو شادي ميشود غم هاي من با تو زيبا ميشود فرداي من گفتم عشقش به دل افزون شده

 دل زجادوي رخش افزون شده عالم از زيبايت مجنون شده

 در سرم جز عشق او سودا نبود بحر كس جز اودر اين دل جا نبود همچو عشق من هيچ گل زيبا نبود

 خوبي او شهرهي آفاق بود در نجابت در نكوهي  بي نظير بود

.................روزگار................روزگار.................................

روزگار اما با ما وفا نداش پيش پاي عشق ما سنگي گذاشت  آخر اي قصه هجران بودو بس

 حسرتو رنج فراوان بودو بس.سهم من از عشق جز ماتم نبود با من ديوانه پيمان ساده بست

 ساده ام  ان عهدو پيمان را شكست . بي خبر آن پيمان ياري را گسست

 اين خبر پشتم را شكست . عاشقان را خشدلي تقدير نيست . با چنين تقدير بد تدبير نيست .

 از غم اين عشق زره.......... زره........... اب شدم ................

 .................گرچه اب رفته بازايد به رود ماهي بيچاره اما مرده بود....................

 بعد از اين هم آشيانت هر كس است باش با او ياد تو ما را بس است .

 ...........خدايا................خدايا................برسان ان روز را..........................

دلم گرفته به اندازه وسعت تمام دلتنگي هاي عالم
شيشه قلبم آنقدر نازك شده كه با كو چكترين تلنگري ميشكند
دلم مي خواهد فر ياد بزنم ولي واژه اي نمي يابم كه عمق دردم را در فرياد منعكس كند فريادي در اوج سكوت كه هميشه براي خودم سر داده ام
دلم به درد مي ايد وقتي سر نوشت را به نظاره مينشينم
كاش مي شد پرواز كنم
پروازي بي انتهاتا رسيدن به ابدييت...................
كاش مي شد
در ميان هجوم بي رحمانه درد خودم را پيدا كنم
نفرين به بودن وقتي با درد همراه است
بغض كهنهاي گلويم را ميفشارد
به گوشهاي پناه ميبرم
كاش اين بار هم كسي اشكهايم را نبيند..

ای همه شکل تو مطبوع و همه جای تو خوش        دلم از عشوه شیرین شکر خای توخوش

همچو گلبرگ طری هست وجود تو لطیف            همچو سرو چمن خلد سراپای تو خوش

شیو وناز توشیرین خط و خال تو ملیح                چشم وابروی تو زیبا قد وبالای تو خوش

هم گلستان خیالم زتو پرنقش و نگار                   هم مشام دلم از زلف سمن سای تو خوش

در ره عشق که از سیل بلا نیست گذر                کرده ام خاطر خود رابه تمنای تو خوش

شکر چشم تو چگویم کهع بدان بیماری               میکند درد مرا از رخ زیبلی تو خوش

دل دیوانه از ان شد که نصیحت شنود    مگرش هم سر زلف تو زنجیر کنم

آنچه در مدت هجر تو کشیدم هیهات      در یکی نامه محال است که تحریر کنم

با سر زلف تو مجموع پریشانی خود       کو مجالی که سراسر همه تقریر کنم

آنزمان کآرزوی دیدن جانم باشد             در نظر نقش رخ خوب تو تصویر کنم

گر بدانم که وصال تو بدین دست دهد      دین و دل را همه دربازم وتو فیر کنم

طمع خام بین که قصه فاش           از رقیبان نهفتنم هوس است

شب قدری چنین عزیزشریف          با تو تا روز خفتنم هوس است

وه که دردانه ای چنین نازک            در شب تار سفتنم هوس است

ای صبا امشبم مدد فرمای            که سحرگه شکفتنم هوس است

از برای شرف به نوک مژه             خاک راه تو رفتنم هوس است